به وب سایت
زهرا محقق طوسی
خوش آمدید

بازدید کلی 166 , بازدید امروز 2 بازدید امروز

اگر کرونا نبود نوروز امسال، یک سفر زمینی با تور به ترکیه داشتم و حداقل دوازده روز در سفر بودم. طبق معمول، سفر من با آژانس دالاهو بود. گشتهای تور بدین قرار بود: بازدید از بافت زیبای ثبت جهانی سافرانبولو، دریاچه نمک، مقبره و بنای یادبود آتاتورک در آنکارا، گشت در منطقه ثبت جهانی یونسکو کاپادوکیه، دره پاشاباغ، کارگاه سفال گری، دره زیبای کبوترها، قلعه اوچ حیصار، موزه و مقبره مولانا، آبشار زیبای دودن آنتالیا، بافت قدیم شهر آنتالیا، بازدید از چشمه‌های پنبه‌ای پاموکاله، شهر رومی هیراپولیس، شهر باستانی و بقایای کتابخانه یونانی افسوس، روستای تاریخی شیرینجه، روستای زیبای آلاچاتی.

گشتهای اختیاری هم شامل مناطق تاریخی و خرید از بازارهای استانبول، تراس شیشه‌ای سافرانبولو، بالون سواری کاپادوکیه،‌ دوچرخه سواری یا سافاری در کاپادوکیه می شد. یک گزینه دیگه سفرهایم تیک خورده بود و مقدار زیادی از زمانم را مشغول سیو کردن عکسهایم در کامپیوتر محل کار و لپ تاپم بودم.

این برنامه تعطیلات عید نوروزم بود. بعد از تعطیلات هم، همه خوش و خرم به محل کارمان برمی­‌گشتیم و با انرژی سال ۹۹ را آغاز می‌کردیم. ساعات کار تا ۴ بعد از ظهر بود و طبق معمول هم ناهار را در سلف دانشگاه به قیمت چهار هزار تومان می‌خوردم. دیگر اینقدر بیکاری نداشتم و هر وقت لازم بود از مرخصی استفاده می‌کردم.

شاید تا الان چندین سفر یک روزه هم رفته بودم. احتمالا دلار اینقدر گران نشده بود. کلاسهای نویسندگی و ترجمه بصورت حضوری بودند و کلی دوست واقعی پیدا می­‌کردم. با دوستانم به کافی شاپ و رستورانها می‌رفتم و با هم تبادل نظر می‌کردیم. از تک تک لحظه‌هایم استفاده بهتری می‌کردم و لذت بیشتری هم می‌بردم.

خلاصه حال و حوصله بیشتری داشتم. آخر قرار بود تک تک ثانیه‌های سال جدید برایم بسیار لذت بخش باشد اما متأسفانه کرونا امان نداد. با این اوصاف علی رغم بدیهایی که شیوع کرونا داشت حداقل یک درس به ما داد که قدر لحظه لحظه عمرمان را بدانیم و از ساعات، دقایق و ثانیه‌ها استفاده بهتری داشته باشیم.

این مطلب را برای دوستانتان ارسال کنید

شاید برایتان مفید باشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.