ای کاش سال ۱۳۶۵ بود

ای کاش حالا سال ۱۳۶۵ بود. میپرسید چرا? چون سالی بود که من دیپلم گرفتم و با تمام آرزوهایی که داشتم نتونستم کنکور بدم. اون زمان فقط دو جور دانشگاه داشتیم. دولتی و آزاد. با تعداد زیادی شرکت کننده و برای منی که عاشق ادامه تحصیل بودم اصلا شرایط خوبی نبود. دلم میخواد شرایط, آگاهی و دانشی رو که حالا دارم در سال ۶۵ داشتم. در این فاصله۳۴ ساله اتفاقات خوب و بدی رقم خوردند. یا بیکاری بوده یا کار در شغلی که مورد علاقه ام نبوده. ای کاش مهارتهایی رو که حالا دارم یاد میگیرم اون زمان بلد بودم. اصلا نمیدونم اون زمان این آموزشها بودند? ای کاش اون زمان اینترنت بود. ای کاش کلاسهای آنلاین بودند. ای کاش مشاوران و دوستان مجازی بودند. از همه مهمتر ای کاش پول بود. حالا در  این فکر هستم که این فاصله زمانی چند ساله برای من چه ارمغانی خواهد داشت. قطعا یکی از دستاوردها سفرهام هستند. شاید تنها کار مفید و مورد علاقه ای که میتونستم انجام بدم. البته گرفتن لیسانس مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه پیام نور هم  برام ارامبخش بود. خیلی جالبه حالا اساتید و همکلاسیهای من از نظر سنی از من کوچکتر هستند البته به جز یکی دو نفر. خب شاید حس کنم از اونها عقبتر هستم. اونها نزدیک خط پایان هستند و من آرام آرام در حال دویدن. جلویی ها برمی گردند و من رو نگاه میکنند و مرتب تشویقم میکنند. شاید بعضیهاشون هم دستم رو بگیرند و من رو دنبال خودشون بکشونند. شاید براشون جالب و انگیزه بخش باشه که تو این سن باهاشون هم کلاس شدم. خلاصه هر پیامی براشون داشته باشم چیزی جز امیدواری نخواهد بود.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *